Belgican't
Dat zei een collega uit Bangladesh vaak als hij wat later op het werk toekwam omwille van een of andere tergende administratieve horde waar hij als niet-Belg en aanstaande vader mee te maken had. “Nee meneer, dat kunnen we niet doen. On peut pas. Dit is het verkeerde document.” Hij werd een krak in het imiteren van schouderophalende loketbediendes.
We maken alles te ingewikkeld, niet alleen voor vreemdelingen of pakweg het hoogopgeleide neefje van de zittende premier van Bangladesh; dus een ‘expat’, maar ook voor Belgen. Dit is geen lamentatie over het zieltogende Avondland, overrompeld door nieuwkomers die hun pet niet afzetten of hun voeten niet vegen tenzij aan de grondwet; een Europa gekneld tussen boze Russen en vervaarlijke Amerikanen, een oud continent dat langzaam maar zeker tot museum verwordt voor selfie-kiekende Chinezen. Dit gaat over België, het kleine landje dat niks kan en niks mag en niks weet. Een land als een beginnende basketballer; met een lage dunk van zichzelf.
Een schalkse blik over de haag leert dat wat hier onmogelijk lijkt elders wel kan. Duitsland besliste om fors te investeren in een Energiewende. Ze zagen dit niet als kost maar als een investering, hoe duur en moeilijk ook. Thans heeft het land een werkeloosheidsgraad van 3,4% en een begrotingsoverschot van 48 miljard Euro. Nederlandse belastingaangiften zijn eenvoudiger dan een bingokaart. Frankrijk, Spanje, Groot-Brittannië, Nederland, Denemarken, Noorwegen overwegen om de verkoop van verbrandingsvoertuigen stop te zetten. De toekomst wenkt. Luxemburg ontpopt zich als een powerhouse in de ontginning van ruimteertsen: de mijnen van Waterschei en Winterslag, maar dan in de asteroïdengordel. Zij die de taal van Shakespeare meester zijn zeggen dan: Bullshit. Lukt nooit. Daarvan worden alleen de rijken rijker. Trouwens, we hebben van thuis uit geleerd om enkel in het verleden te geloven. Weten wij veel dat de wetenschappelijke en economische dividenden van het proberen alleen in de tientallen miljarden lopen. Dat de toekomst radicaal anders zal zijn, en dat we bewindslieden verdienen die minder (intellectueel) masturberen.
Is het de wrede geschiedenis die ons dusdanig inhamerde bescheiden te blijven? Doe maar gewoon, da’s al gek genoeg. Met een beetje geluk stelen de grootmachten die hier al honderden jaren lang hun robbertjes uitvechten enkel het trekpaard en laten ze de boerderij heel. Deze status van opgestropte slip tussen Romaanse en Germaanse billen is verworden tot een serieuze Achillespees in een wereld die niet kleiner maar groter werd.
Gelukkig wordt België intussen wel gerund als een bedrijf, al is het eentje in vereffening, met slinkende budgetten, en nauwelijks investeringen, tenzij in de hightech wapenindustrie van andere landen. Dat mag wat kosten. Energie- en verwarmingsuitgaven van burgers: same. Het ging een beetje verloren in de verkiezingscampagne, pardon, het debat rond het migratiepact, maar twee dagen na de grootste klimaatmars ooit, stemden onze gezagsdragers als quasi enigste tegen Europese energiedoelstellingen die moesten helpen om meer te doen met minder. Omdat braaf en veel gas kopen van Putin, olie van Saoedische kroonprins en ongeduldige anatomiestudent Mohammad Bin Salman de volksche soevereiniteit vrijwaart?
De (Lim)burger knikt deugdzaam, de overige Vlamingen morren, Wallonië stookt wat hout op in een lege olieton. Dan volgt de berusting. Of erger nog, een compromis dat de dingen op termijn alleen erger maakt. Neem nu onze belastingbrief: fiduciair Oorlog en Vrede; een compendium zo lang als de geschiedenis van België zelf, het land van welgemanierd verder kretsen, evenwicht en tegengewicht, uitzondering op goedbedoelde uitzondering voor zwakkeren die op het einde van de rit sterken de sterkste duw geven.
Je zou haast vergeten dat dit land zowaar een federale staatssecretaris heeft voor administratieve vereenvoudiging; iemand die voor burgers werken, leven, en liefhebben minder onereus moet maken. Die doet zijn werk eigenlijk niet eens zo slecht, relatief gezien, als je bedenkt hoeveel moeilijker hij het maakt voor anderen; zij die het elders voor bekeken houden en vol goeie moed opnieuw willen beginnen. “Daar, in dat mooie land gaan we schuilen. Daar kunnen we werken.” Mensen met een Belgi-can-do attitude, die zich hopelijk NIET aanpassen aan bepaalde plaatselijke normen en gebruiken.