Een dag in Ramallah

Het centrum van Ramallah; Een drukke rotonde met als naam “Manara”.

De betekenis daarvan komt ergens in de buurt van vuurtoren. Er staat inderdaad een soortement stanketselachtige toren met daarrrond vier leeuwen die symbool zouden staan voor de vier machtige families of clans die oorspronkelijk de plak zwaaiden in de stad.

Een van die vier leeuwen draagt een polshorloge en de verklaringen daarvoor lopen nogal uiteen. De breedste consensus heeft het vooralsnog over een architect die zich op een bepaald moment stierlijk verveelde en argeloos het bewuste tijdstuk bijkladderde.

Het is een druk komen en gaan op de Manara, maar al even vaak een druk toeterend stilstaan, vooral tijdens het spitsuur; zo tussen zeven uur ‘s morgens en elf uur ‘s avonds. Een kleurrijk uitgedoste verkoper leurt met een soort traditioneel thee-achtig drankje om op warme dagen verkoeling te brengen, geldwisselaars wisselen geld, DVD-verkopers brengen DVD’s aan de man en tenslotte zijn er de duizenden voorbijgangers die zich van hun respectievelijke taken kwijten in een druk slenteren.

Eén Palestijnse politie-agent probeert met een Herculiaanse inspanning orde te scheppen in dit bad van entropie, en hij doet dit met strikte, doch sierlijke hand.

Eenieder die zich niet aan de instructies houdt mag zich verwachten aan een stevige vermaning of minstens een blik van terechtwijzing. Zijn eigen orientatie, en daarmee de rijrichting, verandert hij vloeiend doormiddel van een pirouette, een kwartslag draai, negentig of zelfs honderdtachtig graden. In piekfijn tenu en witte pet met zonnebril is hij dan ook op korte tijd uitgegroeid tot een curiositeit, zoniet een regelrechte beroemdheid in Ramallah en omstreken. De vele humanitaire toeristen of journalisten die Ramallah rijk is staan vaak met camera in de aanslag om de fijne choreografie met al zijn minutieuze zwenkingen voor het nageslacht te bewaren.

Bijna waren we hem inderdaad kwijt.

‘Er is iets gaande!’ Mijn collega loopt opgewonden rond. Haar vriend die thuis een boek schrijft had iets gezien op Al-Jazeera. Ramallah in het nieuws.

Echt nieuw is dat uiteraard niet, maar als je er woont ligt dat iedere keer toch een beetje anders. Er was die week al heel wat geschoten, in en rond de stad, de ene keer bij de arrestatie door Israelische special forces van een Hamas kopstuk, de andere keer waren het Palestijnse facties die onderling slaags geraakten.

‘Er wordt geschoten aan de Manara,’ roept diezelfde collega.

Het was een uur of twee in de namiddag. Een gedempt geklopper hangt in de lucht en vanop het balkon aan mijn bureau zien we de appache hangen; boven het stadscentrum, een kleine twee kilometer van ons vandaan. Never a dull moment in Ramallah.

Dit is wat er gebeurde;

Een Israelisch under-cover team had er niet beter op gevonden dan op klaarlichte dag een Jihad leider op te pakken in hartje Ramallah. Het ongemarkeerd busje waarmee ze Ramallah binnenreden, werd vlotjes geparkeerd voor het gebouw waar ze snel en zonder veel tegenstand hun doelwit konden arresteren.

Alerte Palestijnen hadden echter snel in de gaten wat er aan de hand was –het feit dat de Israeli’s tegen de rijrichting van de straat in waren gereden hielp niet uiteraard-, en gingen er met het busje vandoor om het even verder in brand te steken.

In de val.

Ergens op de vijfde verdieping zaten ze, buiten verzamelde zich al snel een boze menigte.

Uiteraard staat er bij dit soort operaties steevast een back-up team paraat van reguliere troepen mocht er iets fout gaan. ‘Kapitein, ze hebben de camionette gepikt’ valt daaronder, dus moest er ingegrepen worden. De kolonne Israelische jeeps die daarop binnenstoof werd getrakteerd op stenen; stenen vanuit zijstraten, stenen vanachter autos, vanop daken en zonneboiler-installaties vanop diezelfde daken. Tegen dat soort regen helpen ruitenwissers niet veel. Kogels dan maar. Het betonnen Armageddon was teveel voor een van de jeeps en de inzittenden zagen zich genoodzaakt te schuilen in een winkel van traditionele Palestijnse kledij. Filmbeelden van de eigenaar waren die avond te zien op TV. In Hollywood hadden ze zich vast en zeker verkleed om op die manier te ontkomen.

Ontzet.

Het Israelische arrestatieteam werd uiteindelijk uit zijn penibele situatie bevrijd.

De Manara was op dat moment een waar slagveld. Palestijnse strijders hadden intussen de stenenwerpende gelederen vervoegd en tussen het over en weer reden ziekenwagens af en aan om de vier doden en meer dan veertig gewonde Palestijnen af te voeren.

De Israeli’s kwamen er met schrik en schram vanaf.

Tot zover de feiten.

Het schokkendste dat de geruchtenmolen de daaropvolgende dagen aanbood was het jammerlijke overlijden van hogervermelde verkeersagent. De Manara zou nooit meer hetzelfde zijn.

Een week later echter was hij terug, als herrezen, van nooit weggeweest.

Enkel de vier die daadwerkelijk stierven die dag slaakten geen zucht van verlichting.

Life goes on.