Johny

Johny, net de vijftig voorbij, is van alle markten thuis; een man van de wereld. Hij heeft een diploma in Business op zak van de V.S., is een beetje met consulting bezig, vastgoed ook, en hij schrijft momenteel een boek. “Het gaat over ondernemerschap onder bezetting. Eind dit jaar moet het klaar zijn.”

Ik zit samen met Nichola, een Australische, voor een grote frisse pint. Johny drinkt whisky. “De ergste fratsen die ik heb meegemaakt, de dikste stokken in mijn commerciële wielen kwamen van de Palestijnse overheid zelf. De criminelen van Tunesië, de teruggekeerden.” Hij heeft het over de bannelingen van de PLO die na de Oslo akkoorden naar Ramallah kwamen om er de macht in handen te nemen. “Daar zit er zo eentje.” Johny wijst naar een wat gammele oude heer in pak die in een hoekje eveneens aan een glas whisky nipt, ietwat verweest.

“De mensen hebben voor Hamas gestemd, niet omwille van hun programma, maar omwille van de corruptie van de anderen.” Nichola en ik bestellen intussen nog een verse halve liter. Zij is pas gearriveerd en krijgt met grote ogen een eerste stoomcursus Palestijnse problematiek. “Toen ik in de jaren negentig rechtstreeks vanuit Finland gsm’s wou invoeren, kreeg ik plots bezoek van mannen in maatpak. Ze hebben me geïntimideerd en eisten 25% commissie. Zonder ook maar iets te doen! Het staat allemaal in mijn boek.” Ik neem een en ander met een korreltje zout en laat hem verder vertellen. Het wordt nog interessanter. Onze tafel groeit aan en Johny gaat verder. “Tijdens de eerste Golfoorlog in ’91 verdeelden de Israëli’s ook gasmaskers onder de Palestijnen tegen de Iraakse scud raketten, maar aan een tempo waarmee het jaren geduurd zou hebben om iedereen te bereiken. Dan heb ik zelf een businessplan opgesteld en met de Israëli’s onderhandeld. Mijn auto is toen in de fik gestoken omdat de militaire gouverneur daarvoor bij mij op bezoek kwam in Ramallah. Desalniettemin heb ik op vijf dagen tijd iedereen zo’n ding bezorgd. Ik wist destijds al dat dat oudere, vaak defecte modellen waren, maar op die manier hebben we tenminste paniek vermeden.”

Ik vraag hem of hij zich daar niet schuldig over voelt, of hij dat toen niet had moeten bekend maken.

“Het staat allemaal in mijn boek,” herhaalt hij dan. Ik dring niet verder aan en denk er het mijne van. De gammele PLO man is intussen opgestaan en schuifelt onder het afkeurend oog van Johny aan een geriatrisch tempo naar buiten. Een goed idee lijkt me, en ik maak eveneens aanstalten om te vertrekken.

“Kom, ik betaal iedereen nog een whisky’tje. ’t Is nog vroeg,” pleit Johny.

Alé dan, nog eentje.