Kikvorser
Mijn vrienden lachen met mij. Tot op de dag van vandaag. Mijn linkie-winkie, progressieve, universitair geschoolde, theater-minnende vrienden. Ik had het namelijk gewaagd om op… hou u vast aan de takken van de bomen als je er nog vindt… op de NVA te stemmen. Een beetje, ahem, context is op zijn plaats. Ik had namelijk net drie lange jaren doorgebracht in de politiek-verwrongen, van soevereine rechten verstoken Palestijnse hoofdstad Ramallah. Het doet wat met een mens. Ook daar sloeg ik de bal al eens mis. Met bal bedoel ik politiek-kristallen bal, en met mis, aan diggelen.
Ik zag vanop de eerste rij als verkiezingswaarnemer de vredesduif Mahmoud Abbas de Muqatta overnemen, zoals het presidentiële compound waar Arrafat tijdens de tweede Intifada belegerd werd, genoemd werd. Aan Israëlische kant had premier Olmert ook zin om te praten. Er was sinds de Oslo akkoorden van 1994 verder weinig vooruitgang geboekt. De Palestijnen hadden er 400.000 kolonisten bijgekregen en gemeentelijke bevoegdheden voor een handvol steden verspreid over de Westelijke Jordaanoever, Israëlis een rits bloedige zelfmoordaanslagen.
Maar Abbas en Olmert kregen niks op papier. Netanyahu nam het roer met harde hand over. Amerika stuurde Condoleeza Rice het veld in. Een vredesverdrag, zo verklaarde menig commentator, wordt makkelijker aanvaard als iemand van rechts het verdedigt. Bovendien wisten velen ook dat Rice, opgegroeid als zwart meisje in het gesegregeerde Alabama, uniek geplaatst was om de Palestijnse situatie te begrijpen. Daar zat wel iets in, zo blogde en correspondeerde ik richting vrienden en kennissen in Brussel. Ik zat er te dicht op met mijn neus om het overzicht te bewaren, zo bezwoer ik later.
Naar aanleiding van de RTBF rapportage over het einde van België, het politieke gekrakeel en ellenlange regeringsloze periodes, draaiden we, een kameraad –ik zal hem Tom2 noemen– en ik de rollen om. Vanuit Brussel stuurde Tom2 updates over een snel uit de hand lopende Vlaams-Waalse burgeroorlog. Ikzelf meldde per tijd en stond hoe Israelis en Palestijnen hun uitzichtloos-complexe situatie het hoofd boden met een solution à la Belgique: een lappendeken aan instellingen, geldelijke evenwichten (een brug voor Palestijnen, een scheepslift voor Israelis, of omgekeerd), faciliteiten voor Joodse inwoners van het Palestijnse gewest, gegarandeerde vertegenwoordiging voor Palestijnse inwoners van het Israëlische gewest in de Knesset. Vul zelf maar in. Onderwijl voerde de Waalse (Belgisch-unitaire) luchtmacht raids uit op Vlaamse stellingen aan de Hallepoort, aan het Vlaams parlement, en op vanuit Vlaamse basissen oprukkende tankcolonnes. De Amerikaanse luchtmacht, bezorgd om haar kernwapenarsenaal in Kleine Brogel, hield zich afzijdig. Voorlopig toch.
Ik keerde naar België terug in volle verkiezingsperiode. Opiniepeilingen voorspelden een sterk mandaat voor NVA en PS; socio-economisch en nationale tegenpolen. Perfect! dacht ik. These, antithese, synthese; zo herinnerde ik me iets van de schoolbanken. Hier geen Abbas, Olmert, Netanyahu of Condi, maar hoe tegengesteld ook, als eenieder, naar economische analogie, zijn eigen belang nastreeft, wordt iedereen er beter van. Alles behalve de lamlendige ondoorzichtige status-quo. Ik fantaseerde van drie duidelijk afgebakende gewesten, Vlaanderen, Brussel, Wallonië, binnen één provincieloos land. Easy peasy. Wie kan daar tegen zijn? [Kucht]