Uganda

Ramallah heeft een uitgaansleven dat beslist levendig genoemd kan worden. Men danst en drinkt er, zelfs tijdens de islamitische vastenmaand. “Maar soms heb je wel eens zin in iets anders, andere mensen, andere plaatsen,” zegt Wahbeh, een Palestijnse architect uit Jeruzalem.

In het Westen van die stad heb je o.a. de Putin, een Russisch café, de Dublin, een Iers café, en de Uganda, een euh.. Israëlisch café. Dit laatste is wat men noemt een bijzonder hippe tent. Je kan er boeken kopen, platen beluisteren of gewoon rustig de krant lezen.

Het is één van de weinige etablissementen in het Israëlische deel van Jeruzalem die Taybeh serveren; Palestijns bier van het vat.

Ik kwam er Daniel tegen, een Amerikaanse Israëli (of Israëlische Amerikaan, ’t is maar hoe je het bekijkt). Hij kwam enkele jaren geleden als immigrant naar de Joodse staat met een Zionistisch enthousiasme dat geen graten zag in het bouwen van nederzettingen in Palestijns gebied, of de militaire acties die daar onlosmakelijk mee verbonden zijn.

Vandaag is hij nog even overtuigd Joods; hij noemt zichzelf orthodox, evenwel zonder de kenmerkende kledij of pijpenkrullen. Zijn politieke gevoelens echter hebben na het bestuderen van het regionale kluwen intussen een serieuze zwenk genomen. “Het Zionisme (Israëlisch nationalisme zeg maar) in zijn praktische toepassing verloochent de traditionele Joodse waarden van vrede en erbarmen.” Hij organiseert hiphop concerten waar Palestijnse en Israëlische artiesten samen optreden en vult bijna dagelijks ettelijke blogs met zijn onderbouwde, maar licht controversiële observaties; een ware luis in de pels van het establishment. “Er bestaat in de Joodse leer zoiets als “Tokhaka”, de plicht van elke Jood om zijn medemens te wijzen op de fouten die deze maakt. Maar, dit moet gebeuren op een manier die niet bruuskeert. Zoniet wordt de boodschap immers sowieso genegeerd en op het einde van de dag bereik je dan niks.”

Zijn Amerikaanse directheid speelt hem daar echter parten, en gevoelige schenen lijken één voor één op te doemen in zijn aanzienlijk vaarwater. Het is bijna onmogelijk om een mening te hebben over de hete hangijzers van het land zonder daarbij je doelwit voor de borst te stuiten. Passies laaien vervaarlijk op. Een Israëlische premier bekocht dat eind vorige eeuw met zijn leven. Passies en frustraties... “Zwijg er mij van,” besluit Daniel. Soms kan je beter even neerzitten en een frisse pint bestellen.

Maar dan gaat het al gauw terug over politiek. Daar kom je niet onderuit, hoezeer ook het gerstenat de tijd doet vergeten.